Constraints may delay ‘independent KRG’

As Syria enters its sixth year of war, the turmoil in the region renders the boundaries drawn by the infamous Sykes-Picot agreement obsolete, particularly the border between Iraq and Syria. No one is certain what a post-war Syrian map is going to look like, let alone whether or not “degrading and destroying” the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL) will ever be achieved.

Amid such uncertainty and despair, regional actors are seeking to forge a new order out of this devastation based on their ethnic and sectarian interests. It is no wonder that Kurdish aspirations for independence have also emerged in this period. In January, Kurdistan Regional Government (KRG) President Masoud Barzani suggested holding a referendum on Kurdish independence before U.S. elections in November.

The economic and security dynamics on the ground, however, have imposed different realities on Iraqi Kurds. Along with the burning issue of fighting ISIL and other sources of extremism, the KRG’s political future, economic constraints, demands for reform and tensions between Baghdad and Arbil were among the hot topics discussed by prominent speakers at the fourth Sulaymaniyah Forum organized by the American University of Iraq last week.

The founder and the chairman of the university – as well as former KRG PM – Barham Salih took the time to share his perspectives on the challenges the KRG faces at this delicate stage and shed light on the hopes for independence as the war against ISIL has taken a new turn with an impending operation to retake Mosul.

According to Salih, Kurdistan, which used to be a success story, is at a major crossroads today. The drop in oil prices, Baghdad’s failure to pay a 17 percent share of the federal budget, the war against ISIL and the burden of 1.8 million refugees have brought the KRG to the brink of bankruptcy.

Today 70 percent of the Kurdish population is under 30, and many are unemployed university graduates, Salih said. Furthermore,  people expect fundamental change and reform in government, but the domestic struggles within the KRG and the broken trust between Baghdad and Arbil impede any structural reforms.

The only way out, according to Salih, is the implementation of a comprehensive reform program to increase transparency and eradicate corruption.

Asked whether the time has come for an independent Kurdistan, Salih asserts: “Every Kurd aspires to be independent. Kurdish people deserve and have the right to a separate independent Kurdistan just like Turks, Arabs and Iranians. But Kurdish independence in my view comes with fixing our economy. First, we need to put our house in order, making sure the reform agenda succeeds by consolidating the trust of the community of Kurdistan. I believe we still have a lot of work to do. I’m also very happy to see our relationship with Ankara has improved over the years.”

Since international legitimacy and recognition is a crucial aspect of independence and sovereignty, Salih’s comments are thought-provoking in this sense.

“Independence does not come by being dependent on Turkey or the United States. We need to develop interdependence with our close and far neighbors across the region. The issue should not be about choosing Turkey over Iran, or choosing Turkey over Baghdad.  The best policy is to build bridges with our neighbours, Turkey, Iran and the Arab world. This should not be a zero-sum game.”

As for the KRG’s expectations from Turkey and the U.S. in combating ISIL, Salih underlines the fact that confronting the plague of ISIL is indeed a common interest of Kurds and Turks. “At the end of the day, ISIL has to be defeated by regional actors and local communities – the Kurds, the Turkmens, the Arabs, Turkey, Iran and Saudi Arabia have to come together. I appreciate what the Americans are doing. We ask for more because we need more supportand more military engagement, but it is our country and we have to fight for it!”

In light of domestic struggles, economic hardships and the looming ISIL threat, plans for a declaration of independence are very much likely to be postponed until an undetermined date in the future, yet the ideal is obviously what keeps Iraqi Kurds alive.

What a President Trump could mean for the world

After his decisive wins on “Super Tuesday,” Donald Trump’s nomination as the Republican presidential candidate is no longer a joke but a mathematical probability.

Facing the urgency of the situation, 60 prominent Republican national security experts issued an open letter, expressing their disapproval of such a controversial figure as the GOP nominee, but the message might have come too little, too late.

Hopes rely on the performance of rival candidates in the upcoming weeks, particularly in winner-take all states such as Florida and Ohio. Chances are that the party establishment may rally around another candidate – or even support a Democrat – against Trump. There is also a slight possibility of a brokered convention in case no single candidate gets the necessary number of delegates. Still, the prospects of denying Trump the majority seem increasingly unlikely.

So far, the inevitable rise of Trump in American politics has proved conventional wisdom wrong, which is why, in the event of a presidential race between Democrat Hillary Clinton and Trump, a Clinton victory should not be taken for granted.

And given the global outreach of U.S. foreign policy decisions, the outcome of the presidential elections concerns us all.

As emphasized on the campaign trail, this election is really a fight for the heart and soul of the United States.

What Trump offers to cheering crowds is not simply an overturning of the policies of the previous president. His political stance on migration, freedom of religion and the prohibition of torture challenge core American values secured by the constitution. Thus, the elections will serve as a litmus test for the strength of democratic culture and institutions and define the way forward for Americans.

Regardless of whether or not Trump succeeds, the underlying factors which precipitated such strong electoral support for his unrealistic, yet equally threatening and catchy, campaign promises deserve explanation.

Contrary to popular belief, foreign policy issues do not play a crucial role in shaping electoral preferences in U.S. politics. What matters most is the economic performance of the leaders.

On the balance sheet, President Barack Obama did quite well on the economic front despite the crisis of 2008. The unemployment rate reached a seven-year low of 5 percent in October compared to 10 percent in October 2009. The Affordable Care Act (ACA) – popularly known as ObamaCare – provided 20 million Americans with healthcare coverage.

But on the dark side, the government failed to generate real wage growth. The rate of home ownership declined due to the hard times occasioned by the mortgage crisis, while student loan debts also increased steadily.

But perhaps the most serious problem facing the U.S. economy is income inequality, which is part of a global trend that signals a dead-end for capitalist growth.

Between 2009 and 2014, the top 1 percent of Americans enjoyed 27.1 percent of real income growth, whereas the bottom 99 percent experienced about 4.3 percent, which partly explains why the electorate opts for alternative figures from either the ultra-left or the ultra-right.

It is otherwise a political conundrum why a racist and Islamophobic figure such as Trump appears as the most popular GOP candidate among Muslims with 11 percent, following Democrats.

Without a doubt, Trump is a master of populist rhetoric who boasts the talent of being able to appeal to a frustrated electorate, who are angry over their perceived loss of the dominant position in American society. Relying on his business track record, Trump promises to create jobs by reversing labor offshoring, closing doors to immigrants, abolishing ACA and introducing tax cuts.

As for foreign policy, Trump vows to “make America great again” while sneering at the diplomatic caution of U.S. policymakers, saying, “The day of the chess player is over.” Instead, he promotes himself as the dealmaker who is cunning, secretive, focused and “never settles for less than he wants.”

Democracy is often reversed, as Seymour Martin Lipset, a prominent political scientist, suggests, especially when key factors that promote democracy, such as capitalism, economic growth and moderate opposition, come under attack. The global rise of authoritarian governments shows that frustrated masses turn to strong leaders and become more open to trade their freedom for economic wellbeing and security. Looking at the current debate, even the beacon of democracy may not to be immune to this trend.

At a time when the post-war liberal democratic order shows signs of falling apart, the U.S. is more crucial than ever before in terms of upholding the democratic ideals it stands for.

Let’s hope that the conventional wisdom prevails.

Trump’ın yükselişi bize ne söylüyor?

Süper Salı galibiyeti ardından Donald Trump’ın Cumhuriyetçi Parti’nin başkan adayı olması artık kötü bir şakadan ziyade ciddi bir olasılık gibi. Durumun ciddiyetini geç de olsa kavrayan Cumhuriyetçi Parti’nin önde gelen ulusal güvenlik uzmanları halka açık bir mektup yayınlayarak, böylesi bir adayın partilerini temsil etmeye uygun olmadığını duyurdular.

Şimdi umutlar, rakiplerin önümüzdeki haftalarda gösterecekleri performansa, özellikle kazananın tüm delegeleri çıkardığı Florida ve Ohio eyaletlerinden gelecek sonuçlara bağlı. Bir olasılık, parti içinde merkezi oluşturan grupların Trump karşısında başka bir adayın -bu bir Demokrat aday dahi olabilir- etrafında birleşmeleri. Bir diğer olasılık ise herhangi bir adayın tek başına yeterli delegeyi çıkaramaması durumunda, başkan adayının parti içi kurultayda belirlenmesi. Böylesi bir durumda merkez tabanın tercihini Florida’lı Senatör Marco Rubio ya da seçim yarışını sessiz sakin sürdüren ve Cumhuriyetçi adayların en ılımlısı sayabileceğimiz Ohio Valisi John Kasich’ten yana kullanabileceği söyleniyor.

Bugüne dek çılgın milyarderin adaylık yarışındaki önlenemez yükselişi, sağduyunun galip geleceğine ilişkin tahminleri haksız çıkardı. Bu sebepten, başkanlık yarışının son çeyreğinde Demokrat Hillary Clinton karşısına Cumhuriyetçi Trump çıktığı takdirde, Hillary’nin galibiyetine kesinmiş gözüyle bakmamakta fayda var.

ABD’nin aldığı dış politika kararlarının dünya çapında etkileri düşünüldüğünde, seçim sonuçları aslında hepimizi ilgilendiriyor.

Adaylar seçim kampanyalarında, bu seçimlerin ABD’nin kalbi ve ruhu adına bir mücadele olduğunu vurguluyor. Haksız sayılmazlar.

Trump’ın kendisini alkışlayan kalabalıklara vaat ettiği şey Başkan Barack Obama’nın politikalarını tersine çevirmekle sınırlı değil; kendisinin inanç özgürlüğü, azınlıklar, göç ve işkence konularındaki siyasi duruşu anayasayla güvence altına alınmış Amerikan değerleriyle çelişiyor. Bu anlamda demokratik kültür ve kurumların gücünü ölçmek açısından bir turnusol kağıdı görevi görecek başkanlık seçimlerinin Amerikalıların bundan sonra izleyecekleri yolu belirleyeceğini söylemek yanlış olmaz.

Trump, nihayetinde Beyaz Saray’a çıkabilecek mi bilinmez ancak böylesine agresif, ırkçı, siyasi deneyimden yoksun siyasi önerilerin kitlelerce karşılık bulması izahı hak ediyor.

Sanılanın aksine Amerikan siyasetinde dış politikanın seçmen tercihleri üzerindeki etkisi -savaş durumu veya ülkeye dönen cenazeler söz konusu değilse- oldukça sınırlıdır. Buna karşılık liderlerin ekonomik performansı ve beklentiler önemli bir yer tutar.

Aslında Başkan Obama’nın koltuğu devralır devralmaz patlak veren 2008 krizine rağmen, görev süresince ekonomik düzlemde oldukça iyi bir iş çıkardığını söylemek mümkün. İşsizlik oranı yüzde 5 ile son yedi yılın en düşük seviyesine geriledi, halk arasında Obama Care olarak da bilinen sosyal sağlık reformu kapsamında 20 milyon Amerikalı sigorta güvencesi altına alındı.

Öte yandan reel gelirlerde herhangi bir artış olmaması, ev sahibi olanların azalması, buna karşılık katlanarak büyüyen eğitim kredi masrafları özellikle orta sınıfın belini epey büktü.

Ama belki de bu baskıyı en fazla katlanılmaz kılan, gelir dağılımındaki eşitsizlik. Sadece 2009 ile 2014 arasında Amerikan toplumunun yüzde 1’lik kaymak kesimi yüzde 27.1 oranında zenginleşirken, geri kalan yüzde 99 için bu oran yüzde 4.3. Bu da bir bakıma neden seçmenlerin aşırı sağ veya aşırı soldan medet umduklarını bir nebze de olsa açıklıyor.

Kuşkusuz, Trump gerek küreselleşmenin sonuçlarını, gerekse yapısal tıkanıklıkların dayattığı sorunların etkisini derinden hisseden tepkili seçmenin geleceğe ilişkin kaygılarını ustalıkla kullanıyor. İşadamı kariyerine güvenerek insanlara daha çok işgücü yaratmayı vaat ediyor. Bunu da denizaşırı yatırımı ülkeye geri çekerek, göçmenlere kapıları kapatarak, sağlık sigortası programını iptal ederek ve tabi vergi kesintileriyle yapabileceğini iddia ediyor.

Dış politikada ise Amerika’yı yeniden büyük bir güç yapacağına söz veren Trump, Soğuk Savaş döneminin duayen diplomatlarına atfen “satranç oyuncularının zamanının geçtiğini” kendisinin “iş bitirici başkan” olacağını söylüyor.

Ünlü Siyaset Bilimci Seymour Martin Lipset’e göre demokrasi tersine dönebilen bir süreçtir; özellikle de demokrasiyi teşvik eden kapitalizm, ekonomik büyüme ve ılımlı muhalefet gibi faktörler tehdit altındaysa. Otoriter yönetimlerin küresel ölçekte yükselişe geçtiği şu dönemde, umutsuz kitlelerin yüzlerini güçlü liderlere döndüğünü, ekonomik ve siyasi güvenlik karşılığında özgürlüklerinden feragat etmeye meyilli olduklarını görüyoruz. Başkanlık seçimleri tartışmaları demokrasinin beşiği ABD’nin bile bu trenden muaf olmayabileceğini gösteriyor.

İkinci Dünya Savaşı sonrası ABD eliyle kurulmuş liberal demokratik düzen giderek çözülürken, bugün o düzenin temelini oluşturan değerlerin ayakta kalması için ABD liderliğine her zamankinden daha çok ihtiyaç var.

Ümit edelim ki sağduyu galip gelsin…

The Caucasus: The next battleground for Russia and Turkey?

Russia’s deployment last week of a new fleet of MIG-29 fighter jets and MI-8MT helicopters to the Erebuni Airbase in Armenia has raised concerns about Moscow’s growing military presence in the region. This could have far-reaching consequences, beyond the strategic encirclement of Turkey, for the future of the Nagorno-Karabakh conflict as well as broader regional security and stability.

Armenia has long enjoyed deep military ties with Russia, but the recent military buildup is perceived as an expansion of Russian dominance in the region – at a time of much talk about a new Cold War, particularly with regard to Crimea and Ukraine.

As for Turkey, the political setting has dramatically changed since its downing of a Russian jet in November 2015. For the Kremlin taking revenge, demarcating its sphere of influence along the Turkish border, and pressuring Turkey over “fraternal” Azerbaijan, all make perfect sense in this context.

Not unsurprisingly, Nagorno-Karabakh has returned to the agenda of both countries in parallel to the tension over the downed jet.

Just a day after the downing, Russian MPs proposed a bill to try anyone who denied the 1915 killings of Armenians by Ottoman Turkish forces as “genocide.” Then on Dec. 3, Turkish Prime Minister Ahmet Davutoğlu visited Baku and reiterated Turkey’s commitment to the territorial integrity of Azerbaijan. “Turkey will support Azerbaijanuntil all occupied Azerbaijani lands – every single square centimeter – are returned,” he vowed.

Within a week, for the first time since the cease-fire of 1995, Azerbaijan used heavy artillery against Armenians on the Karabakh frontline. Baku accused Armenia of triggering the episode by firing mortar rounds at Azeri settlements.

Indeed, in recent months there has been a serious escalation in military clashes between Azerbaijan and Armenia along the line of contact in Nagorno-Karabakh.

Russia’s recent deployment to Armenia is likely to change the balance in the Nagorno-Karabakh conflict in favor of Armenia. However, the devil is in the details. The Erebuni base near Gyumri is just 10 kilometers from the Turkish border, and reports say patrol flights are about to start soon along the Armenian border with Turkey.

Against this tense geopolitical backdrop, it would only take a spark to turn the Nagorno-Karabakh conflict into a new proxy war between Russia and the West. Richard Giragosian , director of the Regional Studies Center (RSC) in Yerevan, said a resumption of hostilities between Armenia and Azerbaijan could escalate to a wider geopolitical conflict.

“Any return to war over Karabakh threatens to involve much larger regional powers, including Turkey, Russia and Iran. There is also a narrower but equally significant danger that a resumption of hostilities may directly endanger the region’s network of energy pipelines,” Giragosian said.

In the event of an outbreak of war, Giragosian suggests that not only would planned pipelines and energy projects such as the Trans-Anatolian Pipeline (TANAP) project be at severe risk, but existing pipelines such as the Baku-Tbilisi-Ceyhan (BTC) pipeline would become vulnerable to attacks by Armenian forces.

Akın Ünver, Assistant Professor of International Relations at Kadir Has University, emphasized that clashes over supply zones and transit routes are likely to elevate risks for investors and thus increase insurance costs – something that could slow down the implementation of TANAP.

When appraised in conjunction with Russian energy giant Gazprom’s recent decision to reduce gas supplies to Turkey, developments in the Caucasus display Russia’s resolve to continue making life miserable for Turkey in the neighborhood.

As the war in Syria consumes all the energy and resources of the major actors, opening another frontline between Armenia and Azerbaijan may not appear to be in anybody’s interest. But events can spiral out of control in the blink of an eye, as witnessed along the Syrian border.

Pro-active diplomacy is required immediately to de-escalate tension in the region and prevent the collapse of the shaky cease-fire between Yerevan and Baku before it is too late.

Stratejide anlaşamayan ortaklar

Türk-Amerikan ilişkileri her daim inişli çıkışlı olmuştur. Ancak son dönemde Suriye’de öncelikli hedefler ve izlenecek yöntemler konusunda ayrışan iki müttefik arasındaki makas giderek açılmakta. Gerilimin dozu Ankara -Washington arası karşılıklı gidip gelen mesajlara mukabil artıyor.

Rus jetinin düşürülmesi ardından barut fıçısına dönen bölgede, Türkiye’nin Suriye’ye askeri müdahale olasılığı yeni bir dünya savaşını tetikleme riski taşıdığından, gerginlik Türk-Amerikan ilişkilerinin omurgasını oluşturan NATO ittifakına da yansımış durumda.

Öyle ki, geçtiğimiz günlerde Lüksemburg Dışişleri Bakanı Jean Asselborn “Rusya’yı askeri bir gerginliğe kışkırtması halinde Türkiye, NATO’nun desteğine güvenmemelidir” dedi. NATO üyesi bir ülkenin bakanından gelen beyanatı, hükümete yakın basın çevrelerinde, 2. Johnson Mektubu vakası olarak niteleyenler dahi var.

Hatırlarsak, Johnson Mektubu, 1964’de Türkiye’nin Kıbrıs’a askeri müdahalesini önlemek maksadıyla dönemin ABD Başkanı Lyndon B. Johnson tarafından Başbakan İsmet İnönü’ye gönderilen ve Kıbrıs’a harekât düzenlendiği takdirde, olası bir Sovyetler Birliği saldırısı karşısında NATO’nun Türkiye’nin yardımına gelmeyeceğini ifade ettiği mektuptur.

Türk-Amerikan ilişkilerinde önemli bir kırılma noktası olmakla beraber, Johnson Mektubu, Suriye meselesi üzerinden yaşanan krizi anlatmak bakımından pek de yerinde bir benzetme sayılmaz. Bugün Suriye’ye olası bir müdahaleyi açıklamak için ne Soğuk Savaş dengelerine, ne de Kıbrıs harekâtına hukuki zemin sağlayan Londra ve Zürih anlaşmaları gibi metinlere atıfta bulunmak mümkün.

Öte yandan, ABD ve NATO’nun tavrında da hayrete düşülecek bir durum yok. NATO 2012’de Türk uçağı Suriye tarafından düşürüldüğünde müdahale etmekten kaçınmış; ABD yönetimi uçağın Suriye hava sahasını ihlal ettiği için vurulduğuna inandığını belirtmişti.

Doğrusu, bugün bulunduğumuz noktaya ağır çekim ilerledik.

Başkanlık koltuğuna hâlihazırda süren askeri operasyonları sonlandırma sözüyle gelen Obama’nın başından beri ne Suriye’ye asker göndermeye ne de uçuşa kapalı bölge fikrine bir türlü yanaşmaması Türkiye’yi alternatif ortaklıklara itti.

Ankara ile Washington arasındaki ayrışma, Başkan Obama’nın 2013’de Guta’daki kimyasal saldırı ardından Rusya aracılığında Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’la uzlaşma yoluna giderek, meşhur kırmızı çizgilerin silinmesine göz yummasıyla iyice su yüzüne vurdu. Guta saldırısı aynı zamanda ABD’nin Suriye politikasında stratejik bir dönüm noktasıydı.

IŞİD’in meydana çıkışı, Kobani kuşatması ve Rusya’nın sahaya inişini kapsayan süreçte Washington IŞİD’le mücadeleye ağırlık verip, Esad’lı geçiş sürecini kabul noktasına gelirken; Ankara Esad’ın iktidardan inmesi koşulundan taviz vermek istemedi. IŞİD karşıtı koalisyona somut destek vermekte geciken Türkiye’nin samimiyeti İncirlik’in koalisyon güçlerine açılması ardından Suriye’de IŞİD’den ziyade Kuzey Irak’taki PKK kamplarının hedef alınması sebebiyle sorgulanır hale geldi. Ve nihayetinde kendi iç dinamiklerinin baskısı sonucu tehdit algısında ibre Suriye Kürtlerinden (PYD) yana döndü.

Bugün Türkiye’nin ABD’den talebi Ankara’daki terör saldırısıyla bağı bulunduğu iddiasıyla PYD ile arasına mesafe koyması.

Ne var ki Suriye’de sahanın dayattığı jeopolitik koşullar ABD’nin PYD ile işbirliğini zorunlu kılıyor. Dahası bu işbirliği Rimelan’daki askeri üsle stratejik kazanıma dönüşmekte.

Öte yandan  ABD’li kaynaklar destekledikleri muhalifleri hedef almaya başlayan Suriye Kürtlerinin ikili oynadıklarına ilişkin içerideki tepkileri dile getiriyor. Türkiye’nin vetosuna takılan ve Cenevre’de müzakere masasından dışlanan PYD’nin sırtını giderek Rusya ve Esad’a yaslama riski karşısında ABD sıkışmış.Eğit-Donat’la birlikte çöken “ılımlı Sünni savaşçılar” miti düşünülürse,Demokratik Suriye Güçleri’nin de omurgasını oluşturan PYD’yi kaybetmek istememesi anlaşılır bir durum.

Bu yüzdendir ki, tüm çabalarına rağmen Ankara,Obama yönetimini PKK ile PYD’yi eş tutan yaklaşıma bir türlü ikna edebilmiş değil.

Bu konudaki ısrarı ise sadece ABD ile arasını bozmakla kalmayıp, uluslararası arenada da giderek yalnızlaştırmakta.

Rusya ile ABD 27 Şubat itibariyle Suriye’de ateşkes ilan eadilmesi üzerine anlaştıklarını duyurdular.

Suriye’de kalıcı barış sağlanabilmesi için bölgesel vesayet savaşlarına son vermek suretiyle, yerel güçlerin çarpışmasını durduracak ve dolasıyla tüm tarafları tatmin edecek bir çözüm bulunması şart. Türkiye de 913 kilometrelik sınırıyla taraflardan biri. Ancak jeopolitik konumuna rağmen orta ölçekte bir güç olan Türkiye’nin Suriye konusunda tek başına çözüm dayatması mümkün değil.

Hal böyleyken sağduyulu bir dış politika iki müttefikin farklılıkları bir tarafa koyup, ilişkileri ortak çıkarlar üzerinden yeniden tanımlamalarını gerektiriyor.

Kürt sorununun Türk-Amerikan ilişkilerini 1. Körfez Savaşı’ndan bu yana gölgelediği düşünülürse, Türkiye’nin Kürtlere destek konusunda ABD’yle yaşadığı güven bunalımından kurtuluşu ancak süreci yöneten ana unsur olmayı üstlenip, barış sürecini yeniden başlatmasıyla mümkün olabilir. Ancak bu şekilde sınır ötesine taşan savaşın yerini tekrar barış ve istikrar alır.

The cost of war

Turkey seems set to be dragged further into Syria’s quagmire after a heinous attack in Ankara on Feb. 17 left 28 dead and 61 wounded.

A day after the blast, the government identified the perpetrator as a member of the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG), an affiliate of the outlawed Kurdistan Workers’ Party (PKK), while the Turkish Air Force conducted cross-border operations in northern Iraq, targeting PKK camps.

But Saleh Muslim, the co-chair of the YPG’s political wing, the Democratic Union Party (PYD), denied Ankara’s claims, instead accusing Turkey of seeking an excuse to attack Syrian Kurds.

Indeed, Turkey has been shelling Syrian Kurdish forces since last Saturday to deny the YPG control of Azez, a Syrian town near the Turkish border that separates the Kurdish cantons of Afrin and Kobane.

Speculation over a possible Saudi-backed Turkish intervention in Syria has risen, with Saudi planes recently arriving at İncirlik airbase.

Deputy PM Yalçın Akdoğan explained that what they wanted to create was a secure, no-conflict zone 10 kilometers inside Syria that would include Azez.

It is debatable whether or not a military incursion into Syria would help protect its red lines, yet Turkey is likely to face high military, economic and political costs in the event of a ground offensive.

International relations scholar Serhat Güvenç from Istanbul’s Kadir Has University says the cost of a military incursion would depend upon the time span and the scope of the operation. Any way you cut it, however, entering 10 kilometers into Syria is a risky endeavor for Turkey.

Especially since the downing of Russian plane in November 2015, anti-access/area-denial challenges (a2/ad) presented by Russia air defense systems have raised the stakes of launching an air campaign exponentially for Turkey. In fact, a cross-border operation without air cover could result in severe losses for Turkish troops.

Güvenç also asserts that while Turkey has a quantity advantage, Russia has the edge in quality with its SU-35s and SU-30 SMs in Latakia.

“Considering the current conditions on the ground and the respective capacity of the actors involved, conventional wisdom requires Turkey to avoid military involvement in Syria’s conflict,” Güvenç said.

Speaking of costs… What about the economic indicators?

As the fighting rages in Syria, political uncertainties have hit exchange rates, with the Turkish Lira plunging to around 3 to the dollar. Analysts largely attributed the lira’s slide last week to the escalation of geopolitical risks in Turkey

So far, the geopolitical pressure seems to be essentially under control due to favorable macro-economic indicators, but in the event of an actual operation, investments and financial markets could take a hit.

In addition, a military confrontation with Syria would deal a severe blow to tourism, which has already been suffering due to the crisis with Russia and the threat of terrorism.

As for the political costs, the United States and Europe have called on Turkey to cease its bombardment of the PYD. Meanwhile, the U.N. Security Council has urged Ankara to comply with international law in Syria.

Turkey’s attempts to drive a wedge between Washington and the PYD have failed, basically because geopolitical realities on the ground render the PYD a tactical ally for the U.S. against the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL).

Besides, both the U.S. and Europe want to avoid escalating the crisis into a military conflict between NATO and Russia.

Thus, Turkey might face further isolation as long as it insists on treating the PYD, PKKand ISIL on equal terms. Worse, Turkey’s unilateral intervention could send bilateral relations with Washington to a new low.

Given that the costs of a military operation far exceed the benefits, rather than flex its muscles, Turkey requires a change in perspective and more flexible diplomacy – something that would help it better achieve its goals in the international arena.

‘Yeniden Büyük Amerika’ için seçim yarışı

Partilerin başkan adaylarını seçtikleri ön seçimler başladı. Eyaletlerin büyük bir kısmının aynı anda delege seçecekleri Süper Salı (1Mart) ardından finale kalacak isimler belli olacak.

Başkanlık için yarışan adaylara bir göz atmak gerekirse…

Demokrat Parti’nin iki adayından biri, eski First Lady ve Obama yönetiminin ilk döneminde dışişleri bakanlığı yapmış olan Hillary Clinton.

Seçildiği takdirde ilk kadın başkan olacak Clinton’ın siyasi tecrübesi, hanesine puan olarak yazılsa da; kendisi bakanlığı döneminde Libya, Bingazi’de üç elçilik personeli ve büyükelçinin ölümüyle sonuçlanan terör saldırısı ve kişisel elektronik posta hesabından resmi yazışmalar yapmış olması dolayısıyla eleştiri oklarının hedefi olmaktan bir türlü kurtulamadı. Adaylığını açıkladığı ilk günden itibaren görev aldığı Obama yönetiminin siyasi mirasını  kabul edip etmemekte de oldukça sıkıntı yaşadı.

Dış politika konusunda, İran’la nükleer anlaşmayı olumlu ancak naif bulan Clinton, anlaşma şartlarının kuvvetlendirilmesi gerektiğini savunuyor. İsrail ile bağları onarma isteğini her fırsatta dile getirmesine rağmen, deşifre edilen e-postalarındaki bazı ayrıntılar seçmenler nezdinde güven sorunu yaratan bir başka örnek.

ABD’nin daha pro-aktif bir dış politika izlemesi taraftarı olan Clinton, Suriye’de Kürtlerin IŞİD’e karşı silahlandırılması gerektiğini savunsa da, uçuşa yasaklı bölge kurulmasını desteklemesi açısından Türkiye’nin uzlaşılabileceği bir aday.

Clinton’ı bir anlamda statükonun devamı olarak gören değişim arayışındaki demokrat seçmenlerin tercihi ise Vermont Senatörü Bernie Sanders. Nitekim Iowa’da Clinton’la aralarındaki farkı iyice kapatan Sanders, New Hampshire’da rakibine yüzde 20’lik bir fark attı.

Kendisini sosyalist olarak tanımlayan Sanders’ın seçim teması dış politikadan ziyade ekonomik eşitsizlikle mücadele üzerine kurulu. Herkes için sosyal güvenlik, asgari ücrette artış ve parasız eğitimi savunan Sanders daha adil bir vergi sistemi de öngörüyor.

Seçildiği takdirde ilk Yahudi Başkan olacak Sanders’ın İsrail ile ilişkiler konusunda daha liberal sayılan J-Street çizgisinde ve bağımsız Filistin devleti kurulmasından yana olduğu biliniyor. Ayrıca Ortadoğu’nun sorunlarını yine Ortadoğulu devletlerin çözmesinden yana olan Sanders, Suriye’de uçuşa yasaklı bölgeye de muhaliflerin silahlandırılmasına da karşı.

Cumhuriyetçi adaylar arasında en çok tartışılan isim elbette Donald Trump. Her demeci skandallarla süslü ünlü milyarderin seçim performansı şaşırtmaya devam ediyor. Iowa yenilgisini New Hampshire’da telafi ederek yarışı birinci bitirdi.

Dünya siyasetinde yükselen popülizm trendinin bir parçası olan Trump, gerek iç politikada gerekse dış politikada kulağa hoş gelen ancak uygulanması bir hayli maliyetli fikirler ortaya atıyor. Fena olanı bu fikirlerin seçmenlerden karşılık bulması.

Göçmenlerin ülkeye yasadışı girişini engellemek için Meksika sınırına bir duvar inşa edilmesi ve Müslümanların ülkeye girişinin geçici olarak da olsa engellenmesi için çağrı yapan Trump, eğer silah taşıyor olsalardı, Paris veya San Bernardino (California) saldırılarında insanların hayatlarını kaybetmeyecekleri iddia ediyor.

İç politikada hedefi Obamacare sağlık reformunu çöpe atıp, vergileri indirerek daha fazla iş yaratmak.

“Bombalarla IŞİD’in canına okumak”tan yana olan Trump, “ABD ordusunu kimsenin dalaşmayı göze alamayacağı kadar güçlendirerek” Amerika’yı yeniden büyük bir devlet yapmayı vaat ediyor.

Cumhuriyetçi Parti’nin bir diğer adayı Teksas Senatörü Ted Cruz ise Hıristiyan muhafazakâr kesimlerin gözdesi. Şahin bir dış politika çizgisi vaat eden Cruz’un bir dönem Suriye’de cihatçıların temizlenmesi için bombalanarak dümdüz edilmesini (carpet bombing) önerdiği biliniyor. Cruz, ayrıca Beşar Esad’ın Suriye’de iktidarda kalmasından yana. Türkiye’deki 1 Haziran seçimleri ardından Time dergisi için kaleme aldığı makalede Cruz’un “Artık Erdoğan seçimleri kaybettiğine göre IŞİD’e karşı Türkiye ile birlikte çalışabiliriz” dediğini de not düşelim.

Cumhuriyetçi adaylar arasında merkez seçmenlerin desteğini kazanarak sivrilmesi muhtemel bir diğer isimse, henüz 44 yaşında olan Florida Senatörü Marco Rubio.

Latin kökenli göçmen bir aileden gelen Rubio için ‘Cumhuriyetçilerin Obama’sı deniyor. Rubio ise benzetmeden rahatsız.

Genç yaşına rağmen, Obama’nın başkan seçildiği zamana kıyasla daha tecrübeli olduğunu savunan Rubio, Suriye’de Esad rejimine yönelik askeri müdahale taraftarı.

ABD’nin dış politikada daha müdahaleci bir çizgi izlemesini savunan Rubio, seçildiği takdirde sadece İran’la nükleer anlaşmayı iptal etmekle kalmayıp, yeni yaptırımlar da uygulayacağını söylüyor.

Batı Şeria’yı Judea ve Samara olarak tanımlayan Rubio, İsrail sağının da favori adaylarından. Arkasında Başbakan Netanyahu’nun seçim kampanyalarına destek vermiş olan İsrail Hayom gazetesinin sahibi, Las Vegaslı kumarhane zengini Sheldon Adelson’un olması, Rubio’nun tartışma programlarında sergilediği kötü performansı telafi etmeye yetecek mi göreceğiz.

İnişli çıkışlı seyreden Türk-Amerikan ilişkileri açısından başkanlık seçimleri, ilişkilerin temel yapısında radikal bir değişim yaratmayacak olsa da, yeni başkanın benimseyeceği dış politika çizgisi Ankara ile Washington arası işbirliği için yeni fırsatlar doğurabilir. Elbette bunun tersi de geçerli.

Bu anlamda yeni döneme dair ipuçları,  ön seçimlerin tamamlanması ardından biraz daha netleşmiş olacak.

Türkiye “Bir daha asla!” dedi

İkinci  Dünya Savaşı’nda Auschwitz-Birkenau Kampının Sovyet askerlerince kurtarılışının yıldönümü olan 27 Ocak Birleşmiş Milletler tarafından Uluslararası Holokost Kurbanlarını Anma günü olarak kabul edilmiştir.

Geçtiğimiz hafta Ankara’da, AB Bakanı Volkan Bozkır, üst düzey bürokratlar, Yahudi cemaati üyeleri ve yabancı diplomatların da katılımıyla, Holokost kurbanlarını anmak üzere bir tören düzenledi.

Geçtiğimiz yıl ilk kez başkentte, üst düzey resmi yetkililerin katıldığı anma töreni ardından bu geleneğin sürdürülmesi anlamlıydı.

Geçen yılki törene damga vuran TBMM Başkanı Cemil Çiçek’in İsrail-Filistin sorununa değindiği konuşmasının aksine, bu sene çok-kültürlülük ve barış içinde bir arada yaşamanın önünde ciddi engel teşkil eden anti-Semitizm, İslamofobi ve yabancı düşmanlığına karşı toplu bir mücadele yürütülmesi gerekliliği üzerinde duruldu.

Bakan Bozkır konuşmasında Avrupa’da sağ partilerin yükselişine paralel, giderek artan antisemitizm, İslamofobi ve yabancı düşmanlığına dikkat çekti: “Günümüzde anti-semitizm hastalığının kendisine İslamofobi ve yabancı düşmanlığı gibi yeni dostlar devşirdiğini görüyoruz. Çok-kültürlü toplum ve birlikte yaşama geleneğinin devam ettirilebilir olmasına yönelik şüpheler ve aşırı sağ partilerin yükselişi, gelecek için kaygıları artırmaktadır… Dünya genelinde artmakta olduğunu müşahade ettiğimiz antisemitizm, İslamofobi ve yabancı düşmanlığının zaman zaman ülkemizde de bazı marjinal çevrelerde etkili olduğunu maalesef gözlemliyoruz” diyen Bakan Bozkır, hangi dini, etnik ve mezhebi kimliğe karşı olursa olsun herhangi bir nefret söylemine müsamaha göstermelerinin mümkün olmadığını ekledi.

Doğrusu, azınlıkların maruz kaldığı ayrımcılıkla mücadele için AB Bakanlığı’nın desteklediği, Sivil Toplum Diyaloğu programı kapsamında yürütülen ‘Sosyal Medya ve Azınlıklar Projesinin’ törenden bir gün önce kapanış resepsiyonu vardı. Proje dahilinde düzenlenen atölye çalışmaları, konferanslar ve yapılan saha araştırmaları azınlıkların sosyal medyada karşılaştıkları sorunlar hakkında bir farkındalık yaratmayı amaçlıyordu.

Ne var ki, nefret suçu da dahil olmak üzere, ayrımcılığın her türlüsüyle mücadele, hem zihniyet değişikliği hem de caydırıcı hukuki yaptırımlar gerektirdiğinden oldukça uzun ve meşakkatli bir süreç.

İftira ve İnkarla Mücadele Birliği’nin (ADL) verilerine göre Türkiye’deki antisemitizm oranı yüzde 69 ile İran’dakinden bile yüksek. Hrant Dink Vakfı’nın 2014’te yapmış olduğu ‘Medyada Nefret Suçu Projesi’ sonuçları ise nefret suçunun en çok Yahudileri hedef aldığını gösteriyor.

Öyle ya; yıllar sonra yeniden hizmete giren Balat’taki İştipol Sinagogu’nun duvarlarına yazılama yapılması; bir entellektüelin Noam Chomsky’yi “solcu artığı Yahudi,” olarak nitelemesi ve “Barış için akademisyenler” isimli tartışmalı bildiriye imza atan akademisyenlerden birinin Sefarad Yahudisi ile evli olduğunun sanki bir suç isnat edercesine manşete taşınmasının ardından sadece iki hafta geçmedi mi?

Yine de bardağın dolu tarafını da görmemiz ve 2015 yılının hükümetin içten adımları sayesinde Türk Yahudi Cemaati için bir dönüm noktası olduğunu da kabul etmemiz gerekiyor. Ankara’da Holokost ve Struma kurbanları için düzenlenen törenlerin yanı sıra yenilenerek tekrar açılan Büyük Edirne Sinagogu ve tabi Ortaköy’deki Hanuka kutlaması… Sadece acıları değil, sevinçleri de bir arada paylaştığımız bir yıl oldu 2015.

Bu açıdan bakıldığında, geçtiğimiz hafta Ankara’da düzenlenen tören birçok yönden önemliydi. Birincisi, Müslüman bir ülkenin Holokost’ta hayatını kaybeden Yahudilerin acılarını paylaşıyor olması, uluslararası topluma bir mesaj yolluyordu. Özellikle AB üyelik süreci tekrar canlandırılmaya çalışılırken-üstelik de dışarıdan ülkedeki ifade özgürlüğüne yönelik artan eleştiriler karşı-Türkiye’nin demokratik ve çoğulcu ülke imajını pekiştiren bir adımdı.

Öte yandan, İsrail ile ilişkiler normalleşme sürecine girmişken, hükümetin kendi Yahudilerine yapacağı bir jest Tel Aviv’de de pozitif bir karşılık bulurdu.

Ancak uluslararası topluma verilen mesajlar kadar, hatta daha da önemlisi iç kamuoyuna verilen mesaj idi. Türk toplumunda antisemitizmin yaygınlığı düşünüldüğünde, Holokost kurbanlarını anmak amacıyla düzenlenen törene üst düzey siyasi temsilcilerin katılımı, muhafazakar çevrelere örnek teşkil etmesi bakımından oldukça anlamlıydı.

Şu bir gerçek ki, antisemitizm, İslamofobi ve yabancı düşmanlığı aynı şekilde ‘öteki’ye duyulan nefretten besleniyor. Bu nefretin nasıl son kertede ötekinin yok edilmesine varabileceğinin ise en acı göstergesidir, Holokost.

Hahambaşı Rav İsak Haleva’nın törende söylediği gibi: “Hepimiz Holokost’tan ders çıkarmalıyız ki bir daha asla yaşanmasın!”

Dimensions of polarization in Turkey

“We are living in separate worlds where party affiliation and social identities overlap. Our identities have become so politicized that differences in political perspectives have turned into social distance, causing a psychological distance as well, among members of society,” says Özgür Ünlühisarcıklı, director of the German Marshall Fund’s (GMF) office in Ankara, referring to the major findings of the “Dimensions of Polarization in Turkey,” a study recently conducted by the Corporate Social Responsibility Association and Infakto RW; sponsored by the Black Sea Trust for Regional Cooperation, a GMF undertaking.

Professor Emre Erdoğan of Bilgi University says they weren’t expecting to see such a huge social distance among individuals holding different political views.

Erdoğan suggests that the most common indicator of social distance is neighborhood. Neighborhoods are important because they literally require the elimination of social distance among different identities who cheek by jowl.

“We usually ask people if they would like to have a neighbor with a particular political affiliation, but in this research, we went a step further. First, we asked our respondents to specify the most politically distant party to them. Then, we asked them whether they would like to have their daughters marry a person affiliated to that party, enter a business transaction, or even let their kids be friends with them.”

The results point at a high level of political partisanship in Turkish society that has become deeper and more extensive, damaging social bonds.

According to the study, 83.4 percent do not want their daughters to marry a member of the most distant party constituency. Some 78.4 percent do not want to do business with a member of the most distant party, 76 percent do not want each other as neighbors and 73.9 percent do not want their kids to be friends with such people.

The study’s findings demonstrate that we tend to live in our comfortable separate worlds and follow media channels that only reflect similar political views, facilitating the construction of opposing partisan worldviews.

It is, therefore, not surprising to see that supporters of different political parties diverge over the political issues that divide Turkey the most. To the Justice and Development Party (AKP) supporter, it is the Gezi protests, whereas the Republican People’s Party (CHP) supporter points at the corruption probe. While Peoples’ Democratic Party (HDP) respondents hold the 1980 coup responsible for all the ills of Turkey, the Nationalist Movement Party (MHP) supporter believes that it is the Kurdish problem that has divided and continues to divide Turkey the most.

Ultimately, social cleavages seem to have grown and are expected to grow further in the future.

What might be the political implications of such a politically polarized society?

“Politics turns into an existential struggle; a hard and almost apocalyptic one,” says Ünlühisarcıklı. “It is not possible to rally around issues when our national interest is at stake. If there is an existential struggle at the domestic level, you may well defend a contradictory position in line with your political affiliation even though it is against your national interest. It’s a trend which we have been observing recently.”

Erdoğan argues that each political party has an “other” which it excludes in the socio-political sphere and claims that having a wide loyal electoral base provides a political advantage for party leaders.

But the wider the social distance is, the harder it becomes to reach reconciliation.

“If you raise your walls up this high, how are you going to cooperate? How are you going to form a coalition? How are you going to establish a new constitution?” asks Erdoğan.

As for the study’s message to political leaders, Corporate Social Responsibility Association Chairman Serdar Dinler focuses on the economic dangers posed by increasing levels of polarization. “Polarization causes discrimination, which eventually damages the business sector,” says Dinler. Positive discrimination may benefit certain segments of society up to a certain point, but in the long run, institutions are likely to lose creativity and their competitive power in the international arena.

So, what’s the cure?

The keyword is dialogue. “We need to learn to say, ‘You’re right,’” suggests Erdoğan. “It might look like a simple and naïve solution, but it is not an easy task at all, especially for politicians. Politics is not necessarily black or white; we should come to see that there are shades of grey. We need to act on points on which we think the other side is right.”

Otherwise, warns Erdoğan, Turkish society could be destined for self-fulfilling solitude.

Turkey says ‘never again’ for Holocaust victims

Jan. 27 is designated by the United Nations as International Holocaust Remembrance Day and coincides with the liberation of the Auschwitz-Birkenau concentration camp by Soviet troops during World War II.

The day was marked in Ankara last week with a ceremony attended by EU Minister Volkan Bozkır, members of Turkey’s Jewish community and foreign diplomats.

It was the second time such a ceremony has been held in the capital with high-level official representation.

In contrast to then-Parliamentary Speaker Cemil Çicek’s remarks last year which emphasized the Israeli-Palestinian conflict, this year’s focus was on forging a struggle against anti-Semitism, Islamophobia and xenophobia altogether, which the government considers as equal threats to peaceful coexistence and multiculturalism.

In his speech, Bozkır highlighted the worrisome trend of increasing anti-Semitism, Islamophobia and xenophobia across Europe in parallel to the rise of right-wing parties. “We witness that the disease of anti-Semitism has new companions today in the form of Islamophobia and xenophobia. Doubts over multicultural society and coexistence and the rise of far-right parties raise concerns for the future. Unfortunately, we see that anti-Semitism is still prevalent in some marginal circles in our country, together with Islamophobia and xenophobia. We cannot tolerate any form of hate speech, regardless of the religion, sect or ethnicity it targets.”

Indeed, in an attempt to eliminate hate speech targeting minorities, the EU Ministry recently concluded a project called “Social Media and Minorities” under the program of the Civil Society Dialogue in cooperation with religious minority groups that comprised workshops, seminars and research to create awareness on the topic.

However, the fight against any kind of discrimination, including hate speech, is a long journey that requires a change in mindsets along with concrete legal sanctions.

According to the Anti-Defamation League, Turkey is higher than Iran when it comes to the level of anti-Semitism, with 69 percent of its population holding anti-Semitic sentiments. Again, according to the “Media Watch on Hate Speech Project” conducted by the Hrant Dink Foundation in 2014, Turkish Jews suffer the most from hate speech.

In fact, it was just last week that the wall of the recently reopened Balat Synagogue in Istanbul was targeted in a graffiti attack; a Turkish intellectual called Noam Chomsky “an old leftist Jew;” while a media outlet disclosed the fact that the spouse of a signatory of the controversial “Academics for Peace” petition was a Sephardic Jew as if it was a scandalous detail.

Nevertheless, looking at the glass as half-full, one must note that 2015 marked a watershed for Turkey’s Jewish community, owing to the government’s sincere initiatives which deserve praise, such as the commemoration of the Holocaust and the Struma Incident and the renovation and reopening of the Great Edirne Synagogue, as well as the first outdoor celebration of Hanukkah.

Thus, the ceremony held in Ankara for International Holocaust Remembrance Day is significant in many aspects. First, it conveys a message to the international community that, while a Muslim country, Turkey shares the agony of the Jewish people who perished in Nazi death camps. Particularly at a time when Turkey aims to reinvigorate its EU membership process despite facing criticism over freedom of expression, the ceremony serves to polish a democratic and pluralist image for Turkey. And amid negotiations to normalize ties with Israel, Ankara’s gestures toward its Jewish community are likely to strike a positive chord with Tel Aviv as well.

However, aside from the message to the international community, there is a more important message to the domestic audience. Given the worrisome levels of anti-Semitism in Turkish society, the attendance of government officials at a ceremony to commemorate the victims of the Holocaust sets an example for conservative segments of society.

It is important to be cognizant that anti-Semitism, Islamophobia and xenophobia all stem from the same source of hatred and that the Holocaust is indeed a manifestation of how far this hatred may reach, namely total annihilation of the other.

As Turkey’s chief rabbi, İshak Haleva, said at the ceremony: “We shall all take a lesson from the Holocaust so as not to let this ever happen again!”